Madame Musique

วันนี้มีเหตุการณ์หลายๆอย่างเกิดขึ้น

โดยมาจากการไม่อยู่ของคนๆหนึ่งที่นอนซมคอแอะแฉะอยู่บ้าน

"วันนี้ไอไน๊ไม่อยู่"

 

บุคคลทั่วไปอาจฉงนว่า มันคือใคร(วะ)?

ไน๊ หรือ ไอไน๊ คือประธานอย่างแท้จริงของทุกกิจกรรม

มันทุ่มเืทจนเดือดร้อนคนข้างๆ(>>กู)

บางทีมันก็อดหลับอดนอนเพื่อชาวบ้านเสียอย่างนั้น

จิตสาธารณะเอื้อเฟื้อ จนบางครั้งออกแนวพร่ำเพรื่อจนน่าหมั่นไส้

ทำแม่งทุกอย่างตั้งแต่ ร้องเพลง เต้นระบำ รำถวาย จัดพาน ลอยกระทง หัวหน้่าห้อง เหรัญญิก นำสวด ตอกตะปู พ่นสเปรย์ ขึงลวด ตัดชุด คนเชี่ยอะไรยังกับอุลตร้าแมน

แม่งทำได้.....

 

วกกลับเข้าประเด็นเดิม ด้วยประการละฉะนี้

การที่ไอไน๊นอนบวมอืดอยู่บ้านจึงสร้างความเดือดร้อนมากมาย

ที่สุดคงจะเป็นพาเลตเต้น ที่เราชาวสีม่วงซ้อมกันอย่างไม่หวั่นแม้วันมามาก

วันนี้ สาว สาว สาว จึงต้องออกโรงอย่างเป็นทางการ

เน็ต ออย อ๊ะระ

วันนี้ดิฉันจึงต้องใช้พลังเสียงที่อัดแน่นอยู่ในหลอดเสียงอันแห้งแหบออกมา

การซ้อมเป็นไปอย่างราบเรียบ และวุ่นวาย อย่างเงียบๆ...

 และที่น่าปวดหัวคงเป็นการเรียกชื่อรุ่นพี่(โดยเฉพาะกู)อย่างผิดๆ

ตั้งแต่ซ้อมพาเลตเต้นมามีชื่อหลายชื่อกำเนิดขึ้นอย่างน่าปวดหัว

อะระ >> อิระ อะหร่ะ อิรวดี(?) อารา อาร้า แล้วแต่คีย์จะว่ากันไป

อา...ช่างน่าปวดหัว....

 

แอบสงสงสารเน็ตเล็กน้อย เพราะได้ข่าวว่าเธอแอบปล่อยโฮเพราะเครียด

ส่วนตัวอะระเองนั้น ก็สบายดี ไม่ว่าสถานการณ์ใดๆ (ด้านจนเคย...)

 

วันนี้ให้ข้อคิดกับอรชพรว่า บางทีสิ่งที่เราเห็นว่ามันง่าย มันอาจไม่ง่ายนัก เมื่อต้องลงมือเอง

การมีไอไน๊ ยอดมนุษย์เป็นเครื่องทุ่นแรง ทำให้เราสะดวกสบาย และ ไม่เหนื่อยอย่างที่ควรจะเป็น

หากแต่การที่ยอดมนุษย์นอนอืดอยู่ที่บ้าน ก็ทำให้เราได้รู้สึกถึงความเหนื่อยของการเป็น"ยอดมนุษย์"

 

ป.ล.ขอขอบคุณยอดมนุษย์ไน๊ สปอนเซอร์ผู้ทุ่มเทและยิ่งหญ่ายยยย (โดยเฉพาะกล้ามพุง ล่ำมาก...)

 

: ))

 

นิลุบล เย๊ๆ

if" title="http://media.imeem.com/m/5GYUCn-vk0"th="300" height="110" src="http://www.exteen.com/manage/tiny_mce/themes/advanced/images/spacer.gif" title="http://media.imeem.com/m/5GYUCn-vk0" alt="http://media.imeem.com/m/5GYUCn-vk0" class="" />
A Foggy Day (in London Town) - Michael Buble" width="300" height="45" type="text/plain; charset=TIS-620" loop="-1" />

น่าแปลกที่ในหัวของฉันมักมีแต่เรื่องแก่ๆวนเวียนอยู่เสมอ

อีกหนึ่งหัวข้อแก่ๆที่ฉันตั้งคำถามคือ

ชีวิตนี้ มีคุณ"ค่า"...ตรงไหน ?

แล้วเราจะสามารถทำให้มันคุ้ม"ค่า"ได้อย่างไร ?

คนบางคนกล่าวว่า...

แค่ได้รักคนๆหนึ่ง ก็คุ้มค่าเกินพอ และจะไม่เสียดายชีวิตหากต้องตาย เพราะเขาได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว...

(พล็อตหนังเกาหลีชิบหายเลย)

บางคนกล่าวว่า เขาได้ใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้ว

ทั้งๆที่อายุยังไม่เท่าไหร่ ทว่าประสบความสำเร็จในสิ่งต่างๆ 

 

คำพูดเหล่านี้ ออกมาจากปากคนหลายวัย หลายคน หลายเพศ

ฉันจึงสงสัยว่า แล้วเราจะเอาอะไรประเมินล่ะ?

ว่าเราคุ้มค่า ในชีวิต ที่เราได้รับมา (จากใครก็เอาเถอะ แต่ก็ขอบคุณที่ให้มา)

อายุ?

คนบางคน แม้ว่ากำลังจะตาย ก็ยังไม่อยากตาย เพราะยังไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

อย่างนี้เรียกว่าคุ้มค่ามั้ยกับชีวิต?

ค่าของคนคืออะไร?

คนเก่งคือคนที่มีคุณค่า?

แล้วคำว่าเก่งล่ะ เอาอะไรมาตัดสิน?

คนอื่น พ่อแม่ หรือ ตัวเรา?

ถ้าเราตัดสินว่าตัวเองเก่ง แบบนี้ก็เท่ากับอวดดี ?

 

เมื่อคิดไปคิดมา ให้สมองมันงงเล่นแล้ว

ก็แวบเข้ามาในหัวสมองอันเปี่ยมขี้เลื่อยว่า...

หรือบางที "ค่า"ของสิ่งต่างๆมันตัดสินด้วย"ใจ"

หากเราคิดว่ามันมีค่า มันก็จะมีค่า

ถ้าเราคิดว่าไม่ มันก็ไร้ค่าสิ้นดี

บางทีหากมองต่างมุม สิ่งต่างๆอาจมี"ค่า"ได้ไม่ยาก

แค่เปลี่ยนมุมมอง

โลก และ ทัศนะ อาจไม่ใช่รูปแบบที่้เรากำหนดได้

ไม่ใช่รูปเรขาคณิต ที่มองยังไงแม่งก็เท่ากันซะหมด

บางทีเราอาจใช้ทั้งชีวิตก็ได้

เพื่อมองมัน...

ตกลงมึงเป็นรูปอะไร? หรือมึงไม่มีรูปร่าง?

ชีวิตเหมือนโปรแกรมitune ที่ยังเขียนโปรแกรมไม่เสร็จ

ชื่อไม่มีบอก กดถัดไปไม่ได้ ย้อนไม่ได้ มีปัญญาแค่เปิดให้ฟัง

บางทีก็สุ่มเพลงเหี้ยๆที่ไม่อยากฟังมาให้

บางทีก็มีโหมดฉลาดเลือก ทำเอาชีวิตเหมือนกันไปหมดซะช่่วงหนึ่ง

สรุปแล้วชีวิตนี้มีอะไรแน่นอน?

คนเขียนเองก็ไม่รู้จะตายห่าเมื่อไหร่

พรุ่งนี้จะโดนด่าไหม

จะเปิดเทอมแล้ว กูจะทำยังไง?

จะโดนตัดผมไหม?

ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่างเลย...

เขาว่า ทุกสิ่งในโลกมันไม่เที่ยง

เออ แฮะ ตอนนี้ 3 ทุ่มว่ะ

ไม่เที่ยง ฮา~

 

กลับเข้าประเด็น...

ค่าของคน อาจขึ้นอยู่กับใจ

บางคนเอาใจไปให้คนอื่น

บ้างยกเก็บขึ้นหิ้งไว้ให้ตัวเอง

สุดท้ายแล้ว ... ใจของเรา คิดอะไรอยู่นะ?

คงต้องใช้เวลาไตร่ตรอง ว่าเรามีค่าแค่ไหน ต่อใจของเราเอง

นั่นอาจเป็น.... "ค่า" ที่แท้จริง ของตัวเราก็เป็นได้

 

ถามตัวเองรึยังว่า

"คุณน่ะมีค่าแค่ไหน?"

 

 

 

น่าแปลก ที่ในชีวิตของฉันมักเจอแต่ผู้ใหญ่ที่ทำตัวเฮงซวย

ไม่ว่าจะเป็นการประจบสอพลอ

เลียแข้งเลียขากันไปวันๆ

พอลับหลังกันหน่อยก็มาว่าคนที่เปียกน้ำลายตัวเองมาให้เราซึ่งเป็นเด็กฟัง 

การสอนลูกสอนหลานให้เกลียดคนที่ตัวเองไม่ชอบ

การพูดปลด และนินทา ตอหลบตอแหลไม่มีจบสิ้น....

 

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ฉันมักจะเจอเป็นประจำ กับคนที่(อายุ)เป็นผู้ใหญ่

ฉันยอมรับว่า เรื่องเหล่านี้ ทำให้ฉันมองผู้ใหญ่ในมุมที่ไม่ดีเท่าไหร่

ฉันรู้ว่าคนเราในบางครั้ง ก็มีความจำเป็นที่ต้องทำอะไรที่ตนเองไม่ชอบ

แต่ฉันไม่ได้หมายถึงกลุ่มคนเหล่านั้นหรอกนะ

หากแต่หมายถึงคนที่ทำจนเป็นกิจวัตร

หากจะเรียกว่าสันดานคงใช้ได้

คุณอาจจะบอกว่า เขาเป็นผู้ใหญ่ ต้องให้ความเคารพ

ซึ่งฉัน ไม่เห็นด้วยเท่าใดนัก

ฉันขอให้ความคิดเห็นว่า...สังคมไทย ปลูกฝังการคิดแบบผิวเผินมากเกินไป...

เหมือนใน....ประวัติของศาสดาของลัทธิหนึ่ง

ซึ่งใช้ถ้อยคำที่ลึกซึ้งตีแผ่

หากแต่ถูกเล่าขานลอยๆจนเหมือนนิทานหลอกเด็ก

คุณน่าจะนึกออก...ว่าคือใคร ?

 

คำว่า"ผู้ใหญ่"เองก็เช่นกัน

สังคมไทยส่วนใหญ่กล่าวว่า....คนที่เกิดก่อนเรา ประมาณ 20 ปีขึ้นไปเราจะถือว่าคือ "ผู้ใหญ่"

ฉันนึกอยากถามเหมือนกันว่า "ทำไม?"

อะไร คือ ผู้ใหญ่?

 

เอ้า ไหน ใครตอบฉันได้บ้าง?

ก. นาย ก เกิดก่อน นาง ข 35 ปี นาย ก เป็นผู้ใหญ่

ข. นาย ก มีความคิดที่น่าฟัง ทัศนะกว้างไกล(ในมุมมองคนส่วนใหญ่ก็เอาเถอะ) เขาจึงเป็นผู้ใหญ่

ค. นาย ก เป็นผู้ยิ่งใหญ่ บ้านใหญ่ ตัวใหญ่ รถใหญ่ "ไอ้นั่น"ใหญ่ (แขน ขา อะไรก็ว่ากันไป...)

ง. นาย ก เป็นผู้ทำตัวดี นิสัยดี หน้าตาดี การงานดี การเงินดี เขาเลยเป็นผู้ใหญ่

จ. นาย ก เป็น"ผู้ใหญ่"บ้าน : D

ฉ. ผิดแม่มทุกข้อ

ช. ถูกมันทุกข้อ

ซ. ไม่รู้สิ เห็นแล้วสับสนว่ะ

ฌ. ไม่ขอออกความคิดเห็นอะไรทั้งนั้นล่ะ ฝัด  

 

สุดท้ายแล้ว....ฉันก็เป็นเพียงเด็กม.4คนหนึ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไร......

อย่าคิดมากเลย   คุณก็แค่มาอ่านบล็อกของ"เด็ก"คนหนึ่ง : )) 

บางครั้งคนเราก็ไม่มีอะไรมาก

.

.

.

..

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.เนอะ....ว่าไหม?

 

 

 

 

 

ป.ล.อาจดูกวนตีนไปนิด แต่มันก็ไม่มีอะไรมากจริงๆนี่นา : D 

ทุกวันนี้ต้องเข้าไปพัวพันกับคนเหี้ยๆ

เกลียดนัก คนไม่รับผิดชอบ

ทำงานที ขอเข้ากลุ่ม

เสร็จปั๊บ โยนนน เอ้า มึงทำ!

กูจะนอนแดกคะแนนอยู่บ้าน

สลัด!!!!!!!

เอางานกูไปลอก เสือกเอาไปทิ้งไหนไม่รู้

มึงลอกได้คะแนน....กู ไม่มีคะแนน.....

สัดหมา!

.

.

.

.

สุดท้ายนี้ 

อยากจะบอกพวกแม่งว่า

 

กูเหนื่อยโว้ยยยยย

 

 แล้ววัฎจักรเหี้ยๆก็ยังดำเนินต่อไป...

สงสารพ่อแม่พวกเขาจัง : )) 

บางครั้ง...โดยเฉพาะช่วงนี้เป็นพิเศษ

ฉันรู้สึกแย่เสมอ...เพราะคนอื่นไม่เข้าใจฉันบ่อยๆ

ฉันอาจจะไม่เข้าใจคนอื่น จึงคิดว่าเขาไม่เข้าใจฉัน พวกคุณอาจคิดแบบนั้น

แต่สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคือ ฉันพยายามเข้าใจพวกเขาแล้ว...

แต่...พวกเขาไม่เคยพยายามจะเข้าใจฉัน

มันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อที่ฉันต้องทำ ในสิ่งที่พวกเขาไม่เห็นสำคัญ...

บางครั้งมันอาจจะเป็นโชคชะตา หรือ กรรมเก่า?

ฉันไม่รู้สิ....

แต่ฉันมักจะเป็นแบบนี้....ถูกมองว่าเป็นแบบนี้...

บางครั้งฉันอาจจะคาดหวังกับคนอื่นมากเกินไป...

อย่างที่พี่ชายคนนั้นกล่าวไว้กับฉัน...

ฉันตระหนักว่า ตกลงมา...มันเจ็บ

และฉัน...มักจะตกลงมา และเจ็บ อยู่เสมอ...

ฉันรู้สึกสับสน และ คงไม่ใช่แค่รู้สึก...เพราะการกระทำของฉันบ่งบอกว่า...สับสน

 ฉันลังเล ฉันมึนงง และ มักจะคิดวกวนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของตัวเองและคนอื่น...

หลายครั้งที่ฉันถามตัวเองว่า ทำไมถึงไม่......เท่ากับเขา?

และบ่อยขึ้นเป็นหลายเท่าตัว ในช่วงนี้...

หากฉันหนีได้...ฉันอยากจะหนีความวกวนภายในจิตใจ

หนี...ความรู้สึกของคนอื่นที่สาดเทใส่ตัวฉัน แล้วบอกว่า ใช่! เธอเป็นแบบนั้น

หนี...ความคาดหวังของบุคคลอื่นๆ

หนี...ความฝันอันว่างเปล่าของฉัน

หนี...ความจริงว่าฉันไม่มีอะไรเลย...และไม่เคย มีอะไรเลย...แม้เพียงอย่างเดียว

หนี...ความท้อแท้ ในการปรับตัว ปรับความคิด ปรับจิตใจ

หนี...ความคิดของคนอื่น และ ของตัวเอง

แต่ฉันก็ยังตระหนักว่า...ฉันไม่สามารถหนีไปไหนได้

นอกจากทน...ให้ทุกอย่างผ่านพ้น...

ทน...จนกว่าจะพบเจอทางออกของปัญหา

ทน...ต่อความรู้สึกที่จะได้รับ

ทน...ต่อความว่างเปล่าในสายตาคนอื่น

แต่ไม่เป็นไร ฉันจะพยายามทำให้ตัวเองมีตัวตน ต่อ ตัวฉันเอง เพื่อ ตัวฉันเอง....

 

สิ่งที่ฉันควรทำตอนนี้ อาจจะเป็น การจัดระเบียบความคิด เก็บความน้อยใจ หรือ ความรู้สึกใดๆก็ตามที่กำลังสนใจคนอื่น หรือ สิ่งอื่น...

ฉันคิดว่า คงถึงเวลาที่ฉันจะปกป้องตัวเอง...

โดยการไม่สนใจใคร ให้มันมากเกินไป...

หากเขาไม่สนใจ เราก็ไม่ต้องไปสนใจ

เขาไม่คิด เราก็ต้องไม่คิด

หากแต่ความคิดเหล่านี้...มักจะถูกทำ เพียง 1 ช.ม. เสมอๆ...

 

ทำไมฉันถึงเป็นคนแบบนี้กันนะ ?

 

สุดท้ายนี้ หลังจากที่ฉันปล่อยให้ความคิดฟุ้งกระจายผ่านตัวอักษร...

ฉันคิดว่า สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คงเป็นการพักใจ...อย่างเงียบๆ....

หวังว่ามันคงช่วยบรรเทา ความสับสนและความอ่อนล้าทางจิตใจของฉันได้....

และ...ฉัน...คงจะไม่ปีนขึ้นไป...อีก

เพราะฉันกลัว...การตกลงมา โดยไม่มีใครพยุงฉันขึ้นมา หรือแม้แต่กำลังใจ....อย่างที่กำลังตกลงมานี้.....

วันเกิด......วันที่คล้ายกับวันที่เรา เกิด

แต่มันก็ยังไม่ใช่วันที่เรา เกิด

แล้วจะฉลองไปทำไมกับวัน เกิด

หรือมันแค่ทำให้เรานึกถึงวันที่เรา เกิด

วันนี้วันที่1สิงหา 4 วันก่อนที่ฉันจะ เกิด

ฉันกำลังคิดว่า ทำไมคนเราต้อง เกิด

แล้วฉันทำไมต้อง เกิด

ฉันกำลังคิดว่า คุณค่าของการ เกิด

อยู่ที่ตรงไหนของการ เกิด

แล้วการอยู่ มีคุณค่ามากกว่าการ เกิด?

หรือว่ามันไม่ใช่?

ฉันกำลังคิดว่า แม่จะลืมมั้ยว่าวันที่5 ฉัน เกิด

แม่จะจำได้มั้ยว่า ฉัน เกิด

จะมีเพื่อนสักคนที่นึกได้ว่า ฉัน เกิด

จะมีสักกี่คนส่งข้อความมา ฉลองให้ฉันที่ เกิด

จะมีใครบ้าง ที่ซื้อของขวัญให้ฉันเพราะฉัน เกิด

แต่เมื่อย้อนมองอีกที คนอื่นรู้ว่าฉันเกิดจะสำคัญอะไร

แค่ฉันรู้ว่าวันนี้ตัวเองเกิด เกิดมาทำไม เกิดมาแล้วมีความสุขมั้ย

เกิดมาแล้วสามารถทำอะไรได้

แค่นี้คงเพียงพอ สำหรับวันที่ฉัน............................เกิด

 

ในบางครั้งเด็กอายุ16อย่างฉันก็นั่งคิดอะไรแก่แดดแก่ลมบ้าง...

ฉันเป็นคนแปลก...ใครๆหลายคนกล่าวไว้

แต่ฉันกลับไม่เคยรู้สึกว่าฉันแปลก เพราะนี่คือฉัน...C'est moi.

ในบางครั้งการที่ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวคนเดียว

สายตาของฉันมองออกไป...นอกหน้าต่าง

แต่จริงๆแล้วฉันกำลังมองลึกลงไป...ในใจตัวเอง

ฉันขบคิดว่า...คนเราเมื่อไหร่จะพอกับการไขว่คว้า

ในขณะเดียวกัน ฉันเริ่มถามตัวเองว่า...แล้วเมื่อไหร่ที่ตัวเราจะเลิกไขว่คว้า

ความสงบอยู่ตรงไหนของชีวิต?

วัยไหนกันที่เราจะพบเจอ ทำความรู้จัก และ...เป็นเพื่อนกับมัน

มันจะสามารถหาซื้อได้ที่ไหน?

มันแอบอยู่ในหนังสือธรรมะ?

หรือมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม แค่ในจิตใจของเรา......

ฉันก็ยังคงต้องหาคำตอบต่อไป.......

อาจจะ 1วัน 1เดือน 1ปี หรือ 10ปี หรือมากกว่านั้น

ฉันก็ไม่อาจรู้ได้....ก็แหม เรามีสิทธิ์เลือกเสียที่ไหนว่าจะเจอตอนไหน

พวกเราทุกคนก็ยังคงต้องหากันต่อไป...............